Onze leden, onze missies

Onze (oud-)leden hebben een belangrijke rol gespeeld tijdens de Politionele Acties, een periode van intense conflicten tussen Nederland en Nederlands-Indië.
In 1949 werd Nederlands-Indië zelfstandig (met uitzondering van Nieuw-Guinea) en werd Indonesië.

In 1950 werd door het kabinet onder andere een infanteriebataljon beschikbaar gesteld aan de VN: het Nederlands Detachement Verenigde Naties (NDVN). Aan het front kreeg het detachement verschillende taken toebedeeld, waaronder het lopen van patrouilles en het innemen of beschermen van belangrijke locaties. Hierbij kwam het geregeld tot zware gevechten. Het NDVN werd na terugkeer in Nederland op 15 december 1954 opgeheven. (Bron: NIMH)

Nederland speelde als voorzitter van de EG (later EU) een belangrijke rol tijdens de onderhandelingen in Brioni. Nederland leverde 39 waarnemers van de ministeries van Defensie en Buitenlandse Zaken. Daarnaast leverde Nederland zes maanden de staf en een deel van het ondersteunende personeel voor de ECMM. De Nederlandse bijdrage aan de ECMM schommelde van begin 1992 tot 1997 tussen de twaalf en twintig militairen. Nederland leverde daarnaast staf- en ondersteunend personeel voor de ECMM. Hierdoor liep de Nederlandse bijdrage op van zeventien naar 85 personen, onder wie zeventig militairen. (Bron: NIMH)

In een poging de oorlog in voormalig-Joegoslavië in te dammen, besloot de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties (VN) tot de oprichting van de United Nations Protection Force (UNPROFOR). Een aantal Nederlandse militairen diende in de staf en stafcompagnie van UNPROFOR. Een verbindingseenheid moest binnen de vredesmacht de verbindingen van de twaalf infanteriebataljons, één geniebataljon en de hoofdkwartieren verzorgen. Een Nederlands/Belgische transporteenheid werd de ruggengraat van de humanitaire hulpverlening van UNPROFOR in Bosnië, dat ruim honderdduizend ton goederen vervoerde, vaak langs gevaarlijke routes waarbij zij door Bosnische Serviërs onder vuur werden genomen. (Bron: NIMH)

Aanvulling: Tot 1april 1995 werden de Nederlandse eenheden in Bosnië verzorgd door het NL Support Command. Het NL/BE transportbataljon verzorgde de humanitaire konvooien. Op 1 april 1995 werden beide eenheden samengevoegd tot
1 VN (NL/BE) Logistiektransportbataljon.
Dit bestond uit een BE transportcompagnie, een NL transportcompagnie,
een herstelcompagnie, een bevooradingscompagnie, een medisch detachement en een stafstafcompagnie. Deze werden verdeeld over de locaties Busovaca 1, Busovaca 2 en Šantići. De sterkte was ongeveer 540 personen, onder leiding van
een kolonel die tevens fungeerde als contigentscommandant.

Een kleinere Stabilization Force (SFOR) lostte IFOR na een jaar af. Die voerde operatie Joint Guard uit, vanaf juni 1998 Joint Forge genoemd. De hoofdmoot van de Nederlandse bijdrage aan SFOR bestond uit een gemechaniseerd infanteriebataljon. Het bataljon controleerde de naleving van het Dayton-akkoord met patrouilles en  controleposten. Naast het bataljon en verschillende staffunctionarissen stelde de Nederlandse regering een groot aantal andere eenheden beschikbaar, waaronder een mortiercompagnie, fregatten en helikopters. (Bron: NIMH) 

In juni 1999 sloten de Verenigde Naties (VN), de NAVO en Joegoslavië een akkoord. Joegoslavië zou zich uit Kosovo terugtrekken, de VN nam de hulpverlening en wederopbouw op zich en de NAVO stuurde een vredesmacht, de Kosovo Force (KFOR). KFOR moest zorgen voor de handhaving van het staakt-het-vuren en dat vluchtelingen veilig konden terugkeren. Half juni liepen Nederlandse artilleristen al de eerste patrouilles en zagen toe op de handhaving van orde en rust in en om de stad Orahovac. Het aantal incidenten nam eind van de maand toe. De Nederlandse en Duitse militairen in Orahovac moesten regelmatig waarschuwingsschoten en lichtgranaten afvuren om de gemoederen te bedaren. (Bron: NIMH)

De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties nam in april 1991 een resolutie aan die stelde dat Irak zich in de toekomst moest houden aan de internationale verdragen die de productie en het gebruik van nucleaire, chemische en biologische wapens verbieden. De Verenigde Staten waren van mening dat Irak desnoods met geweld op de knieën moest worden gedwongen. Een invasie, gesteund door het Verenigd Koninkrijk, volgde en in een maand tijd werden het Iraakse leger, de veiligheidsdiensten en een belangrijk deel van het Iraakse bestuur naar huis gestuurd. Nederlandse eenheden namen deel aan de internationale operatie in Irak: de Stabilisation Force Iraq (SFIR). (Bron: NIMH)

Op 17 juli 2014 werd een vliegtuig van Malaysia Airlines, van Amsterdam onderweg naar Kuala Lumpur, boven het oosten van Oekraïne uit de lucht geschoten. Alle 283 passagiers en vijftien bemanningsleden kwamen om het leven. Analisten gingen uit van een Russische BUK-grondluchtraket, maar Rusland ontkende alle betrokkenheid. Twee dagen na de ramp begon de rol van het Ministerie van Defensie vorm te krijgen. Er werd gekozen voor een ‘lichte’ optie, waarbij leden van het Landelijk Team Forensische Opsporing (LFTO) en de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) werd toegestaan het gebied te betreden. In de dagen die volgden deden de LFTO- en OVSE-medewerkers meerdere plekken in het rampgebied aan, waaronder de crashsite bij het plaatsje Hrabove. Een C-130 Hercules van de Koninklijke Luchtmacht en een C-17 Globemastervan de Royal Australian Air Force brachten op 23 juli de eerste veertig kisten naar Vliegbasis Eindhoven. Een rouwstoet onder begeleiding van de politie en de Koninklijke Marechaussee reed naar de Korporaal van Oudheusdenkazerne in Hilversum. De strijd tussen het regeringsleger en de rebellen is een grote belemmering geweest voor de onderzoeksoperatie.
(Bron: NIMH)